Nieuws

Kranslegging adoptiemonument

12 april 2012
 

Dinsdag 10 april is meneer Postma bij ons op bezoek geweest. Hij vertelde ons over hoe hij de tweede wereldoorlog heeft meegemaakt, hij was toen 10 jaar oud.

Meneer Postma ging naar school en hoorde toen van zijn meesters en juffen dat de Nazi's Nederland binnen gevallen waren. De meester zei dat hij om die reden geen les wilde geven.

Toen meneer Postma met zijn vrienden naar huis liep, zag hij (voor het eerst in zijn leven) soldaten. De soldaten waren op de fiets over de Mjumsterwei ( die toen de Mjumsterreed heette en dus onverhard was) Bakkeveen binnengekomen.

Hij en zijn vrienden stonden met open monden naar de soldaten te kijken. Toen voelde meneer Postma een tikje op zijn schouder, hij draaide zich om en zag zijn vader staan. Zijn vader zei niets maar wees met zijn duim over zijn schouder (dat betekende:" maak dat je thuis komt").

Toen ze thuis waren zei zijn vader: "Kijk niet naar de mensen die ons onze vrijheid afnemen".

De oudste broer van meneer Postma,( die 17 jaar oud was) kreeg een oproep om te gaan werken in een werkkamp in de Hemrik. Hij besloot om te gaan onderduiken.

Zijn onderduikadres was   een boerderij in Wijnjewoude. Het onderduiken ging heel goed totdat het goed fout ging. In die tijd waren er landwachters die graag een onderduiker te pakken wilden nemen. Zo'n landwacht bonsde op een nacht heel hard op de deur en de ramen van de boerderij waar de broer van meneer Postma ondergedoken zat.

Dat was niet zo slim, want als je een onderduiker te pakken wilde krijgen, moest je juist stil zijn. Door het lawaai dat de landwachter maakte kreeg de broer van meneer Postma de kans om te vluchten.

Aan het begin van de ochtend (of het eind van de nacht, het is maar hoe je het bekijkt) kwam hij aan bij zijn huis, hij was doodmoe, dat snap je natuurlijk wel.

Hij besloot overdag thuis te blijven, maar 's nachts te slapen in een hol in het bos. Meneer Postma vertelde dat dat heel eng is en dat het niet echt lekker ligt.

Meneer Postma vertelde ook over een wapendropping in de duinen van Bakkeveen. Een verzetsgroep zou die wapens meenemen. Ze luisterden iedere dag naar de radio, want het werd aangegeven als er een dropping zou plaatsvinden. Iedere plaats had een eigen code, de code van Bakkeveen was: "Ooit moet het gebeuren". Maar pas na 19 dagen was die dropping.

Er valt nog veel meer te vertellen, maar we moeten het hierbij laten.


Fotalbum: kranslegging2012


Als diavoorstelling weergeven

 

 

 

12 april 2012